Η υπεράσπιση της ελληνικότητας

Ο ΣΥΡΙΖΑ έδωσε εξετάσεις στους μηδενιστές που θέλουν την Ελλάδα χαλαρή συνομοσπονδία εισόδου και εξόδου μεταναστών - και, δυστυχώς για εμάς, επέτυχε

Από τον
Μανώλη Κοττάκη 

Γράφω σήμερα για τον Τσίπρα, ο οποίος είναι στα κάτω του και του φταίνε όλα. Γράφω σήμερα για τον Τσίπρα, ο οποίος είναι πεσμένος στο έδαφος, πολιτικά τελειωμένος σε αυτήν τη φάση, εκτός εποχής. Δεν τελειώσαμε μαζί του. Αντιθέτως, τώρα αρχίζουμε. Ο βαριά ηττημένος πρωθυπουργός υπηρέτησε με προσήλωση και υπερβάλλοντα ζήλο ηρακλειδέως την πολιτική συγκεκριμένων «φιλελεύθερων» κέντρων των ΗΠΑ και στο μέλλον -είναι πολύ μικρός ακόμη- θα επιβραβευτεί από αυτά εμπράκτως. Το πόσο νωρίς ή το πόσο αργά εξαρτάται από τη Ν.Δ. και μόνον. Η μακρά ηγεμονία Ομπάμα σε συνδυασμό με την ανέλιξη του άγνωστου «αντισυστημικού» εκτός των παραδοσιακών κατεστημένων Ντόναλντ Τραμπ οδήγησε το πολιτικό μας προσωπικό στο να επενδύσει υπέρμετρα στο λόμπι των Δημοκρατικών των ΗΠΑ. Ενα λόμπι το οποίο είχε άκρες παντού: στο υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ, που είναι καθοριστικό για τις εθνικές υποθέσεις μας, στα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης της Δύσης («Wall Street Journal», «Financial Times», «Bloomberg»), στον χρηματοπιστωτικό τομέα, στα πανεπιστήμια (Harvard), στον κόσμο του θεάματος. Είχα προειδοποιήσει μεγάλη κυρία των Αθηνών για το ρίσκο της επένδυσής της στη Χίλαρι Κλίντον, αλλά, ως συνήθως, δεν άκουγε. 

Παρά το γεγονός ότι η αποκλειστικότητα της αντιπροσώπευσης του δημοκρατικού λόμπι στην Ελλάδα ανήκε στη φιλελευθέρα Δεξιά, εντούτοις ο Τσίπρας, εκμεταλλευόμενος τις τεκτονικές αλλαγές που σημειώθηκαν στην πατρίδα μας την τελευταία δεκαετία της κρίσης, κατάφερε και «τρύπωσε» σε αυτό και ανέλαβε την εκπλήρωση των συμφερόντων του. Μη νομίσετε ότι αυτά περιορίζονται στην υπογραφή του συμβολαίου της Ελληνικής Δημοκρατίας με την ExxonMobil εικοσιτετράωρα πριν από τις επικείμενες εκλογές. Ή με τη μείζονα στρατηγική εξυπηρέτηση της Συμφωνίας των Πρεσπών. Η υπηρεσία που προσέφεραν ο κύριος Τσίπρας και το κόμμα του στο «φιλελεύθερο» αυτό λόμπι των εθνομηδενιστών είναι κατά πολύ βαθύτερη. Το κυριότερο έργο που ανέλαβε για χάρη τους είναι η αποεθνικοποίηση του συστήματος Παιδείας. Δεν έχει σημασία που απέτυχε η προσπάθειά του να αλλάξει πλήρως το περιεχόμενο των σχολικών βιβλίων, ώστε να καταστεί εφικτός στόχος η μείωση της εθνικής μας αυτοεκτίμησης στο μέλλον, ζήτημα που έθιξε ακροθιγώς και ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής στην ομιλία του στη Θεσσαλονίκη. 

Σημασία έχει ότι έπεσε ο σπόρος. Οτι, για να χρησιμοποιήσω φράση διπλωμάτη, «χτίστηκε το πλατύσκαλο». Η διδασκαλία των Θρησκευτικών από φωτοτυπίες (σε συνδυασμό με τη συζήτηση περί χωρισμού Κράτους - Εκκλησίας ώστε να συνηθίζουμε), η αλλαγή της ύλης των σχολικών βιβλίων με στόχο την υποβάθμιση του Βυζαντίου και του Μακεδονικού Αγώνα, η απόπειρα περιορισμού της διδασκαλίας των αρχαίων ελληνικών, o νόμος για την ταυτότητα φύλου και τα ομόφυλα ζευγάρια, ακόμη και η μετατροπή της χώρας σε Ελντοράντο κάνναβης ήταν κινήσεις προετοιμασίας εθνικού αποχρωματισμού. Ηταν ατζέντα που ήρθε απέξω για να εξυπηρετήσει τους απέξω - είδαμε πώς η εξουδετερωμένη Εκκλησία σιώπησε για το Σκοπιανό- και δευτερευόντως τους από μέσα. Εκφράζονται ήδη με απαράδεκτα συνθήματα σε πανό που κυκλοφορούν σε πορείες εναντίον της έννοιας της πατρίδας («Στο διάολο η οικογένεια, στο διάολο η πατρίς, η Ελλάδα να πεθάνει, να ζήσουμε εμείς» - Gay Pride). Ο ΣΥΡΙΖΑ έδωσε εξετάσεις στους μηδενιστές που θέλουν την Ελλάδα χαλαρή συνομοσπονδία εισόδου και εξόδου μεταναστών -διαβάστε προσεκτικά και το πρόγραμμα του 2015 για τα ανοικτά σύνορα- και, δυστυχώς για εμάς, επέτυχε. Τις πέρασε. 

Μετά τον εκσυγχρονισμό του Σημίτη είναι το καλύτερο success story του διεθνούς συστήματος. Ο θρίαμβός του. Με την ήττα του ΣΥΡΙΖΑ το σύστημα αυτό -όπως έκανε και με τον Γιώργο Παπανδρέου- θα «παρκάρει» τον αγωνιώντα για παραπομπή σε ειδικό δικαστήριο Αλέξη (το άφησε να φανεί με τη συνέντευξή του στο Open) σε μια ασφαλή γωνιά και θα αρχίσει την πίεση προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη να συνεχίσει στην ίδια ρότα. Φορώντας τη φιλελεύθερη προβιά τους, μάλιστα. Δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι ο Κυριάκος θα θελήσει να διαδεχθεί τον Τσίπρα στο θεάρεστο αυτό έργο και να τους κάνει τη χάρη. Οχι μόνο γιατί ηγείται πατριωτικού συντηρητικού κόμματος. Αυτό θα μπορούσε να ξεπεραστεί. Εχει πολλά ταλέντα η παράταξη που μπορούν να πουλήσουν ως πατριωτισμό την υποχώρηση. 

Ούτε βεβαίως διότι αυτά τα κέντρα, που έχουν επενδύσει μακροπρόθεσμα στον Τσίπρα με στόχο να τον γυρίσουν πίσω, θεωρούν απλώς εναλλακτική λύση τον Μητσοτάκη. Ο Κυριάκος δεν θα θελήσει διότι, αν οι πηγές μου με έχουν βοηθήσει να καταλάβω καλά τον διεθνή περίγυρο, έχει συμφέρον ως πρωθυπουργός να δεθεί στο άρμα του «έθνους-κράτους» υπό τον Τραμπ. Τον Τραμπ, που μόλις τώρα απεμπλέκεται από τον ιστό της αράχνης και αρχίζει να ασκεί πραγματική εξουσία στις ΗΠΑ. Είναι θέμα στάθμισης. Πας με αυτούς που ξέρεις αλλά φαίνεται να χάνουν στο παιχνίδι της ισχύος στο εσωτερικό των ΗΠΑ ή πας με αυτόν που αμφισβητήθηκε, πολεμήθηκε από το βαθύ κράτος των Δημοκρατικών, μα στο τέλος επικράτησε και νίκησε όλο το κατεστημένο του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος; Η απάντηση, κατά τη γνώμη μου, είναι απλή. Πας με τον ισχυρό, που διασφαλίζει πρωτίστως το εθνικό και δευτερευόντως το ιδεολογικό συμφέρον σου. 

Ως έναν βαθμό η ηγεμονία της κεντροδεξιάς παράταξης στην πατρίδα μας περνά μέσα από την υπεράσπιση της ελληνικότητας και τη σύναψη συμμαχιών με τα κέντρα εκείνα των ΗΠΑ που «επιτρέπουν» την επιβίωση των εθνικών κρατών μέσα στον διεθνή καταμερισμό εργασίας. Βεβαίως δεν είμαι ηλίθιος για να μη βλέπω το πρόβλημα. Τα κέντρα που έχουν υποστηρίξει σθεναρά τον Κυριάκο Μητσοτάκη στην πορεία προς την εξουσία και την πρωθυπουργία συνδέονται κατά βάση με το λόμπι των Δημοκρατικών. Ωστόσο και ο ίδιος ο Μητσοτάκης είναι αρκετά έξυπνος για να δει το κενό εκπροσώπησης του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος στην Ελλάδα με το οποίο ο πατέρας του είχε άριστες σχέσεις. Εν πάση περιπτώσει, το τελευταίο που θα ήθελε είναι η πολιτική νεκρανάσταση του Αλέξη Τσίπρα στο μέλλον.